متبرك كن نام مرا با لبانت
و اندام مرا با سر انگشتانت كشف كن
من بوي ترا
در جنگل بكر شمال
از لابه لاي برگها بيرون ميكشم
.
مرا آنچنان در بر بگير
كه ماري طعمه اش را
۱۳ دی ۱۳۸۴
۱۱ دی ۱۳۸۴
۲۲ آذر ۱۳۸۴
how am I ?
من اینجا چه کار دارم ؟ نه جامو دوست دارم , نه کارمو , نه اطرافیانمو . نه عشقی , نه لذتی , نه حرفی . نه دست گرم دوست مانندی !
بارون میاد و دل من مثل فیلمهای قدیمیه لهستانی شده که بعد از ظهر یه جمعه پاییزی از شبکه یک نشون میده !
شدم مثل برگ چروکیده . یه غرغرویه زشت بد ترکیب که دائم میخواد جلب ترحم کنه . پاشو خودتو جمع کن ! ع
۲۰ آذر ۱۳۸۴
۴ آذر ۱۳۸۴
تكراري
اين شعرو قبلا هم نوشته بودم ولي چون به حال و هواي اين روزهام ميخوره اين چند روزه همش زمزمش ميكنم . وقتي يه هيجان تازه يه تپش تازه مياد سراغم . وقتي ميخوام باور كنم اينبار ديگه خودشه . اگه من يكي رو بخوام كه سرش پر از شعر و شور باشه بازم يه احمقم ؟ اگه بخوام وقتي تو بغلشم بگه : پر از آغوش مني؟
عشق
نشخوار پس از هر هم آغوشي بود
تا از يادمان برود در بستر ممنوع خوابيده ايم
حلال هم كه شديم
شيريني گناه هم تمام شد
۱ آذر ۱۳۸۴
اروتيك
داشتم به شعرهام نگاه ميكردم . ديدم همش به يه معنايي اروتيك شدن ! يكي از دوستام ميگه راجع به خودت اينطوري برهنه ننويس مردا جذب وبلاگت ميشن . اينكه چقدر درست ميگه رو نميدونم ولي چرا تا يه زني راجع به جنسيت خودش بنويسه ميشه اروتيك ولي اگه مردي درباره بدنش و عضلات ورقلمبيدش شعر بگه ميشه حماسي!!!
۱۷ آبان ۱۳۸۴
...
در مستي دو مرد
در مهره هاي مرمر و آبنوس
پيچيده در حرير
ايستاده ام
بازار برده فروشها در بلخ
با نگاهي كه هر سو مي دود
پيچيده در كتان
ايستاده ام
حوض فيروزه در كاشان
زير نگاه گستاخ آفتاب
پيچيده در ململ سفيد
ايستاده ام
حرمسراي سلطاني در بغداد
با دستاني كه حايل هيچ چيز نيست
برهنه در معبدي از مرمر
ايستاده ام
۲۴ مهر ۱۳۸۴
۶ مهر ۱۳۸۴
۲۳ شهریور ۱۳۸۴
۱۹ شهریور ۱۳۸۴
صدا کن مرا
برای اولین بار دارم فروغ میخونم . نمی ذونم چرا همیشه ازش فرار میکردم . شاید چون خیلی زنانه بوذ و حالا حس میکنم این زن چقدر غمگین بوده .دوستای خوبی دارم و زیاد بهم بد نمی گذره .
۲ شهریور ۱۳۸۴
حسرت های مبتذل !
می میری و میبینی که خیلی از کارها رو تا حالا نکردی . هیچوقت جفت پا نپریدی تو گل و لجن . تو سینما چیپس نخوردی . قاطی خل مشنگ بازی های همکلاسیهات نشدی . سرتو انداختی پایین و زندگیتو کردی . مسخرست ولی همینا ممکنه بختک بشه بیفته روت و یه روز که میخوای هوار بکشی همه بهت میگن : هیس
۲۱ مرداد ۱۳۸۴
شب
شبها خیلی بیشتر احساس تنهایی میکنم . سکوت اتاقم . صدای فریدون فروغی . شعر های خیام . فقط اینا نگم داشته . تماس های دوستام که میخوان دلداری بدن . کسانی که فکر میکنن می تونن کمک کنن و نصیحتهای آدم بزرگ ها . باید تحمل کنم . باید طاقت بیارم . تازه اولشه . این خونه خالیه . دل منم همینطور . فعلا می ترسم با آدمها روبه رو بشم . یه دوست شاید بتونه کمک کنه . نمیدونم
۱۸ مرداد ۱۳۸۴
این وسوسه نوشتن !
توی دنیای سگی خودم نمیتونم داد بزنم . شبا میام اینجا و برا چند نفری که بهم سر می زنن سفره دلمو میزارم تو ویترین . خستم . از همه و بیشتر از خودم . ای کاش می شد از کسی چیزی انرژی بگیرم . به سرم افتاده برم مکه یا یه شهر مذهبی دیگه . برم تو اوج لامذهبی یه کم بدشانسیامو بندازم گردن خدا و مثل این مذهبی های طلبکار تقاضاهامو لیست کنم بدم دستش
.
.
.
دستان تو سکر آور است
انگشتانت مستم میکند
در من فرو میروی
فریادم در گلو می میرد
...
!!! هیس
همسایه ها نباید بیدار شوند
شاعر تو نیستی که بگویی اروتیک ننویس
۲۳ تیر ۱۳۸۴
آی آدمها !
آی آدم ها
یک نفر دارد در اینجا می سپارد جان
...
آی آدم ها
!!!!!!!!!!!!!
گنجی یکی از ماست یادتان می آید که تاریکخانه اش را با چه ولعی میخواندیم ؟
اشتراک در:
پستها (Atom)