دختر!

مثل آلبوم کهنه
به هر اتفاق جدید
عادت کرده ام
مثل اهرام ثلاثه
زلزله ها را می شمارم
در خوابم
می ترسم اندام بکر ترا
به هزار خاطره مردانه
آلوده کنم

اینترنت نداشتم . بعد که داشتم کیبورد فارسی نداشتم حالا هر دو تا را دارم . برمیگردم و حسابی می نویسم .

مسیح

هراس از همبستری تو را تنها من نداشتم
خدا هم می ترسید
کسی تورا کشف کند .
کسی تو را فتح کند
بر آشفت رقصید آواز خواند
تو مسیح را بار گرفتی .
*
نگات که می کنم می میرم
تو می آیی به مرده من می خندی
زنده می شوم .

کدام شاعر ؟

شاعریم را دور بیندازم
صورتم را خوره ببرد
هیچ اتاقی با یاد تو گرمم نکند
اسمت هی توی دلم خودش را به دار می کشد

بمیری خونت را گردن می گیرم

شاعر هم نیستم آقا
دفتر پاره شد
برگه هایش اشتباهی به هم چسبید .

خدا

دلخوشیم به تاراندن چند کلاغ

و یادمان می رود

بزرگترین مترسک دنیا

خداست .

کوتاه

چرا حتي با كفشهاي پاشنه بلند

باز هم

در برابر بلندي شعرهات احساس حقارت مي كنم ؟

راستي

چند بار به ارتفاع قد تو

سقوط كردم ؟

باور

دچار توهم گنگی شده ای
از ياد دختر همسايه در روزهای بيقرار تابستان
نه گمانم که عاشقی
در من روزی را میبینی زیر قلاب کمر پدر
در هوس شره های سیاه مار دوش ۱۷ ساله
نه
باور نمی کنم
مرا که نمی بینی
در چشمهات هزار زن شبیه او نشسته اند و زل می زنند به من
اشتباهی آمدی آقا

o,n;hv

خودکار ندارم
می روم بیرون
به جاش سیگار میخرم
تا برسم خانه
سیگار هم ندارم .
از یادم نروی ؟
"""
بعضی وقتها مثل خدا می شوم
شعری توی ذهنم هست
خودکار ندارم
فراموشش می کنم
تکه تکه یادم می رود
مثل خیلی ها که از یاد خدا رفتند
مثل من

دردیست غیر مردن

حس آدم مرده ای را دارم که دارد از بالا به دسته عزادارانش نگاه میکند . اولش که میمیریم فکر می کنیم اتفاق خیلی مهمی در عالم بشریت افتاده ولی انگار دنیا به هسته اش هم حساب نمیکند نبودن مرا .
بعضی ها اصلا متوجه هم نمی شوند . چند ماه بعد از کسی می شوند یا اعلامیه ات را روی دیوار می بینند و اگر خیلی معرفت به خرج دهند یک ای وای حرامت می کنند .
دست آخر می فهمی که برای جلب توجه مردن اصلا راه خوبی نیست !
کسی تو را یادش نمی ماند . به همین سادگی . بشریت سیفون را روی تو میکشد و میگوید : NEXT
این را نوشتم در یکشنبه سی و یکم اردیبهشت1385

تب

تب دارم
با معده خالی
و در خانه فقط سیگار هست
درد دارم
با این همه آدم که دور سرم می چرخد
دستهات
عکسهات
تب دارم

آنچه هست

همينكه هستي كافيست

دور از من

بدون من

چه فرقي ميكند

.گل كه مي خري خوب است

براي من نيست ؟

نباشد

همين كه رختمان زير يك آفتاب خشك ميشود

كافيست .

دلخوشم به اين حماقت شيرين

هنوز هم ميخواني مرا ؟

سنگواره 2

این تب و درد است که می خواندم

ناله ی سرد است که می خواندم

در دل این شهر پر از زمزمه

نعره ی مرگ است که می خواندم

تلاش آن روز ها بود برای قافیه سازی با صوت و لحن در کلاس ادبیات و من یکه جلوی دبیر که میشود درد و سرد و مرگ را قافیه آورد . و این حرف توی کلاس ادبیات یک جور فحش ناموسی حساب می شد آن روزها . کی بود ؟ ۱۳۷۴ به گمانم !

go out

رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن

ترک من خراب شب گرد مبتلا کن

ماییم و موج سودا شب تا به روز تنها

خواهی بیا ببخشا خواهی برو جفا کن

از من گریز تا تو هم در بلا نیفتی

بگزین ره سلامت ترک ره بلا کن

ماییم و آب دیده در کنج غم خزیده

بر آب دیده ما صد جای آسیا کن

خیره کشی است ما را دارد دلی چو خارا

باشد کسش نگوید تدبیر خونبها کن

بر شاه خوبرویان واجب وفا نباشد

ای زردروی عاشق تو صبر کن وفا کن

دردی است غیر مردن کآن را دوا نباشد

پس من چگونه گویم کاین درد را دوا کن

در خواب دوش پیری در کوی عشق دیدم

با دست اشارتم کرد که عزم سوی ما کن

گر اژدهاست بر ره عشق است چون زمرد

از برق این زمرد رو دفع اژدها کن

بس کن که بیخودم من ور تو هنرفزایی

تاریخ بوعلی گو تنبیه بوالعلا کن

واقعا باید پای این شعر اسم شاعر رو نوشت ؟ از تک تک حروف داره صدای مولانا میاد

تب

تب كه نكردي ؟

هذيان كه نگفتي؟

مرا كه به نام نخواندي؟

.

!رسوايمان كردي جانم

باسی

دیدی؟
دیدی با ملافه‌هام
دنبالت دور خانه راه افتادم
تا هر جا نشستی
من بخوابم؟
دیدی با صدات بيتاب‌‌تر شدم؟
حالا دیگر نبودنت
یعنی کسی
بودن خود را
در زمین عزادار است.

هر آينه
چشمی پنهان دارد
هر آينه
به خود نگاه ‌کنی
در آينه
برات بوس می‌فرستم
تا لبخندت را
به حافظه‌ی چشم‌هام بسپارم.

آقای من!
عاشقی با من چنین کرده،
یا این بلا را
من
سر عشق آورده‌ام؟

درون هر آينه
اين منم
که در انتظار اندامت
آه می‌کشم
برای يک نگاه.
و تو
دستی به موهات می‌کشی
با همان لبخند.

حالا ديگر
عاشقی می‌کنم
و زندگی
دارد تو را تماشا می‌کند
در آغوش من.

هرگز اينهمه نور
از قلبم عبور نکرده بود
هرگز اينهمه روشنی
در قلم من ندويده بود!
يادم باشد
در آينه
رفتنت را نگاه کنم
که می‌آيی.

عباس معروفی

چه ایرادی دارد زیبایی اینچنین را من نیز با کسب اجازه از استاد در اینجا مکرر کنم ؟

قایم موشک

نبودی

من به خیال بازی دنبالت گشتم

و این حماقت را روی دوش کشیدم

که دوستت دارم حراج شده در آخر فصل و مردم

دیگر مجسمه شدند

خوابت را هم دیگر ندیدم

وکابوس شدی

نیمه شب نه صبح بهار

باران که ببارم تو چتر نمیشوی روی دلت

و همه ی کریستالهای مغازه های تهران توی دل من هری

می ریزند پایین .

زاييدن

آبستن شدم از مردي

و هي

شعر ميزايم

forget

بهشت کوچکم با همه ته سیگارهاش
محمود آباد و همه گوش ماهیهاش
بوف زعفرانیه و همه پیتزاهاش
میدان آرژانتین و همه اتوبوساش
همه روسریهای زشت
همه آدم بدای دنیا
همه آهنگ افغانیا
.
.
.
این همه خاطره
چطوری فراموشت کنم
رویای نیمه شب زمستان ؟

god

به بزرگیت نناز

به عظمتت

به قدرتت

! همش کشکه . شاید از بس بغل خوابی کردی با فرشته ها خدایی یادت رفته

آره ! من دارم سرت داد میکشم

یه دل دارم اندازه دل گنجیشک

زورت نرسید شادش کنی این دم عیدی

اونوقت میخوای باورم بشه خدایی؟

زمستان

زمستان رفت

من رو سیاه تر از حاجی فیروز

که بود و نبودم برای تو مثل همان گریم روی صحنه بود

زندگی که رو حوضی نیست

دوستت دارم های من هم دیالوگ هیچ تئاتری نبود .

.

عیدت مبارک